ÇANAKKALE ŞEHİDLERİNE

Şu boğaz harbi nedir, var mı ki dünyada eşi?
En kesif orduların, yükleniyor dördü beşi

Şüheda gövdesi, bir baksana dağlar taşlar...
O, rüku olmasa, dünyada eğilmez başlar,

Yaralanmış tertemiz alnından uzanmış yatıyor;
Bir hilal uğruna ya Rab, ne güneşler batıyor!

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdat inerek öpse o pak alnı değer.

                       

  AŞK?
  Aşk; yalnız bir operadır kış güneşinde dinlenen.
  Aşk; bazen bir zaman hatasıdır.
  Aşk; bazen kavuşamamak, adını karalamaktır kağıtlara. Uzun bir suskunluktur ya da    durmadan ondan konuşmaktır.
  Aşk; bir filmin, bir karesinde takılıp kalmak... Bazen tuhaf bir cesaretle meydan okumaktır.        Aşk; bazen nedenini bilmediğiniz bir duraksamadır.
  Aşk; bir harabenin ortasında birşey bulup da ne yapacağını bilemeyen iki savaş çocuğu gibi  kalmaktır. Eylül'ün toparlanıp gitmesini izlemektir. Bir bakış bile anlatmaya yeterken herşeyi kalbinizi dolduran duyguların kalbinizde kalmasıdır.
 Aşk; canınızla beslemektir hüznün kuşlarını.
 Aşk; vazgeçmektir gözlerinden. Geceleri ansızın nedensiz uyanmaktır uykularından, usul usul ağlamaktır.
  Aşk; birgün anahtarın ters döneceğine inanıp ışığa kavuşmayı özlemektir. Aşk; buralardan öylece çekip gitmek ve sonunda kendine bir gül vermektir. Acını içine alıp, göz damlalarını tutup, güçlü olmaya çalışmaktır

                                               


3 YILLIK AŞK
    GÜZEL BİR İLÇEDE YENİ SERPİLMEKTE OLAN GÜZEL Bİ GENÇ KIZ VARMIŞ.VE ; AYLARDIR       DİKKATİNİÇEKEN ,GÖZLERİNİ BİR TÜRLÜ ALIKOYAMADIĞI AŞKI.ARADAN UZUN YILLAR GEÇER  ARTIK KIZIN İÇİNDEKİ.ATEŞ CANINI YAKAR OLMUŞ.KİMSELERE AÇAMAZMIŞ SEVGİSİNİ.AYNI ZAMANDA EN YAKIN ARKADAŞI DA SEVERMİŞ ONU. BUNU HER FIRSATTA ANLATIRMIŞ.KIZSA SEVGİSİNİ İÇİNDE HER GEÇEN GÜN BESLER BÜYÜTÜRMÜŞ.TAKİ İÇİNE SIĞAMAZ HALE GELENE KADAR.VE BİRGÜN ÇOCUK FARK EDER.BU KIZDA KİM DER TANIŞMA ORTAMI AYARLAR.KIZIN NUMARASINI BULUR. VE BİR GÜN... BEKLENEN AN İÇİNDE BÜYÜTTÜĞÜ SEVGİ ARTIK KARŞILIKSIZ DEĞİLDİ.ARTIK SAKLAMIYORDU AŞKINI.İÇİNDE KOPAN SESSİZ FIRTINALAR DURULUYOR.GÖNÜL GEMİSİ DEMİR ATIYORDU.KIZA AÇILDI.3 GÜN SONRA DELİKANLININ DOĞUM GÜNÜ KIZ CEVABI O ZAMAN VERMEK İSTEDİĞİNİ SÖYLEDİ.BU ONA DOĞUM GÜNÜ HEDİYESİYDİ.AMA DELİKANLI O GÜN TRAFİK KAZASI GEÇİRİR.VE DOĞUM GÜNÜNDE ÖLÜR.SEVDİĞİ PERİŞANDIR. HERKESE DUA ETMESİ İÇİN YALVARIR.NAFİLE OLAN OLDU DELİKANLI VEFAT ETTİ.GENÇ KIZ BİR KEZ SEVDİĞİNİ İTİRAF EDEMEDEN DELİKANLIYA BİR KEZ DOKUNAMADAN ONA OLAN AŞKINI İÇİNE GÖMMÜŞ.VE OGÜN KENDİ KENDİNE SÖZ VERMİŞ OĞLUMUN ADI MELİH DEMİŞ...

                                                                  


VAZGEÇTİM
Kaç gece yatağımda uykusuz,Bir oyana bir buyana dönüp Duymak için sesini.Kaç kere Ellerim uzandı telefona.Aşkı oyun bilirdin, sen, aklıma geldi.Vazgeçtim gezip durdum perişan halde,Kah sahillerde,kah cadde boylarında.Hayal kurup sen diye. Ağaçlara dağlara taşlara sarıldım.Elleri güldürecektim halime,İhanetin aklıma geldi.Vazgeçtim kahrından başka ne vardı sanki verdiğin.Acılardan zevk alır hele getirmiştin. Yinede görmek için seni,şeytana uyup bir bozacaktım yemnini.Vedalaşmadan gidişin aklıma geldi.Vazgeçtim açıp ellerimi yalvardım Tanrıya, Bir defacık tutmak için ellerini koklamak için saçlarını.Adaklar adayacaktım evliyalara.Umursuzluğın aklıam geldi.Vazgeçtim paylaştığımızı sandığım güzel günlerin hatrına .Suçlu benmiş gibi; AF dileyecektim gözlerine bakıp.Hertürlü cezana razı olacaktım.Boynumu büküp , bi daha gelecektim kapına. Başkasını sevdiğin aklıma geldi VAZGEÇTİMM SENİ SEVMEKTEN :)

AYRILIK
Hangi sevgili var ki, senin kadar duyarsız ve kalpsiz? Ve hangi sevgili var ki, benim kadar çaresiz? Hangi ayrılık var ki, böyle kanasın ve böyle acısın? Ve hangi taş yürek var ki, benim kadar ağlasın? Hangi gün karar verdin, küt diye çekip gitmeye? Hangi lafım dokundu sana, böyle inceden inceye? Hangi otobüs söyle, hangi uçak, hangi tren? Seni benden götüren, beni bir kuş gibi öttüren. Hangi kırılası eller dolanır, kırılası beline? Hangi rüzgar şarkı söyler, o ay tanrıçası teninde? Hangi çirkin gerçek uğruna, tükettin güzel ütopyamızı? Hangi boşboğazlara deşifre ettin, en mahrem sırlarımızı? Hangi cama kafa atsam? Hangi kapıyı omuzlayıp kırsam? Hangi meyhanede dellenip, hangi masaları dağıtsam? Bende bu sersem başımı, karakolun duvarına vursam. Kendimi caddeye atıp, arabaların altına savursam. Hangi tercih beni en hızlı şekilde öldürür? Hangi şekil öldürmez de, ömür boyu süründürür? Kayıp ilanı mı versem, şehir şehir dolanmak yerine? Ödül mü koysam, ölü veya diri seni bulup getirene? Hangi ayrılık var ki, böyle diş ağrısı gibi durmadan zonklasın? Hangi cam kesiği var ki, böyle musluk gibi içime damlasın? Hiç sanmam! ... Hasta kalbim bunu bir süre daha kaldıramaz! . Feriştah olsa, böyle eli kolu bağlı bekleyip duramaz. Hangi mübarek dua, Hangi evliya tesir eder, seni döndürmeye? Hangi aptal mazeret ikna eder, ateşimi söndürmeye? Olur mu be! . olur mu? Bu da benim gibi adama yapılır mı? Aşk dediğin mendil mi? Buruşturup bir kenara atılır mı? VEFA bu kadar basit mi? Alınır mı? Satılır mı? Hangi hırsız çaldı, seni yırtık cebimden? Hangi pense kopardı bizi birbirimizden? Hangi uğursuz hamal taşıdı valizini? Hangi çöpçü süpürdü yerden bütün izini? Hangi yaldızlı otel çarşaf serip barındırdı? Hangi süslü manzara seni kolayca kandırdı? Hangi şarlatan imaj böyle çabuk ilgini çekti? Hangi pembe vaadler o saf kalbini cezbetti? Dağ gibi adamı eze eze! ..... Hangi anası tipli parlak çömeze, Hangi alemlerde kahkahanı ettin meze? Hangi yamyamlara yedirdin o masum rüyamızı? Hangi mahluklar çiğnedi el değmemiş sevdamızı? Hangi bıçak keser şimdi benim biriken hıncımı? Hangi mermi dağıtır insanlara olan inancımı? Hangi bekçi, hangi polis artık zapteder beni? Ve! .. Hangi su bağışlatır? Hangi musalla temizler seni? Bu Nasıl Ayrılık? ...

YÜREĞİN KIYISI
yüreğinin kıyısında boş bir kayığım oysa... dedi adam kadın düşündü yüreğimin kıyısında boş bir ... evet boştu ve sadece kıyısındaydı ne kadın doldurabildi kayığı, ne adam kadını içine aldı. ne yüzebildi kayık ne koparabildi urganını. kıyıda bağlı, salınıp durdu. ne bildiler,ne hissettiler. ve yüzemeyen kayık yabancılaştı inkaretti,unuttu. adam öfkeliydi kadın tek ve uzak tahammülsüzdü adam bağıran yüreğiydi kelimeleri bıçkın delikanlı,gözükara. saplandı kadının canına sevgisine ne olmuştu bilemedi. kadın gördü ki çürütmüştü kayığını o güzelim rengarenk kayığını, tekbaşınalık,bakımsızlık,anlamsızlık. artık biraz eksik,biraz ölü. kadının yüreğine değildi yolculuk. titrek ellerini daldırdı suya yüreği yandı,yüreği dondu. yoktu artık parmakalrı hissiz buz parçası. okyanuslara açıl dedi kadın. birgün... ve bağırdı,ağladı,sızladı kayığın çözdü ipini,izledi dalgalarla gidişini. bağlandığı yer yaralıydı.yosunluydu,lekesizdi. kadın durdu öylece,düşündü öğrenecek miydi yeniden hep yeniden sevmeyi. adam gitti önce kadın gitti önceden de önce. tuzlu su acıttıkça pişirdi pişirdikçe acıttı. şimdi bomboştu kadının denizi.

 
                                BU KADAR SEVİLİRMİ
                                                

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başrdılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra... Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman çocuk sahibi olmayınca, “bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur” diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... “Senin için ölürüm” derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adma “Hayır, ben senin için ölürüm” diye yanıt verirdi hep... Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, “Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak....” Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, “Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma” Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten.... Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde “satılık” levhası asılı olan. “Ne dersin, bu evi alalım mı?” dedi adama. “Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı...” “Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?” diye yanıt verdi adam. “Amerika’daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık....” Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika’ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: “Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut...” Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, “Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat” diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği... Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, “Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım” diye sözünü kesti arkadaşı. “O, seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya....” “Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları” diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın... Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, “son bir kez kucaklamak isterim seni” diyecek oldu ama kadın, “defol” dedi nefretle... İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika’ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu. Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. “Sen, buraya ne yüzle geliyorsun” diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. “Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor.” dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: “Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerika’daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika’ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi...” Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta, “Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem” diyordu... Sırayla okudu; “Seni çok sevdim”, “Seni sevmekten hiç vazgeçmedim”, “Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim.” “Fakat benim için ölmeni istemedim” “Şimdi bana söz vermeni istiyorum.” “Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı?” son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı: “Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım....”

MSN:manyaq_boyss@hotmail.com
bana mail atabilirsiniz 

                                                                   BİR DOSTLA  AŞK
AŞK Fırtınalı bir hayatın ortasında birleştik. Sen, kendine yakın bulduğun insanların sana yaptığı hatalardan şikayet ediyordun., bense uzun yıllar acısını çektiğim bir aşkın yaralarını sarmaya çalışıyordum. İyi birer dosttuk, her şeyi paylaşır olmuştuk. Bu yakınlaşmamızın kısa bir sürede olmasına rağmen zamanım öyle tatlı, öyle güzle geçiyordu ki ben içimdeki kıpırdanmalardan habersizdim. Sanki rüyadaydım, gözlerimi açtığımda dostluğun yerini aşk almıştı. Kendimi tutamamıştım işte. Duygularıma hakim olamamıştım. Sen benim aşkım, bense senin dostundum artık. Sana aşık olduğumdan habersizdin. İçimdeki volkan öyle taşmıştı ki patlamak için sabırsızlanıyordu. Sonunda o gün gelip çatmıştı. Bütün duygularımı bütün hislerimi açıklamıştım ben sana. Sense bana sadece şaşkın bir ifadeyle bunların yalan ve şakadan ibaret olması için yalvarmıştın. Bende sana bunların ne şaka ne de yalan olduğunu üstüne basa basa vurgulamıştım. İçim rahatlamıştı. Çünkü bir insana ‘’ seni seviyorum ‘’ demek kolay bir iş değildi. Yürek isterdi. Ben bu işi becerememiştim ama sonucuna da katlanmak elimde değildi. Çünkü asıl olan benim için bugündü ve ben bugün sana söylemem gereken şeyleri yarına bırakmamıştım. Yarın böyle bir fırsatın elime geçeceğini düşünerek bütün her şeyi açıklamıştım. Dünya fani her an her şey olabilir bizim dünyamızda... Şimdi içim çok rahat ama bir o kadar da huzursuzum. Çünkü bunları sana anlatınca suçlu ben oldum. Şimdi o eski günleri arıyorum, hiç sebepsiz, ani ayrılışın şokunu üzerimden atamamamın sonucundandır. Ve zaman eskiden öyle güzel öyle tatlı geçerken şimdilerde, bin bir azap bin bir acıyla geçiyor. O günün üstünden çok zaman geçti. Şimdi ben senden benim olmanı değil bana biraz hak vermeni istiyorum. Bana duyduğun nefreti duygularımın üstünden çekmen için yalvarıyorum. Bana ne kadar kızsan ne kadar nefret etsen de ben seni yine de seviyorum. Duydun değil mi?

AŞK YOKSUN,YOKSULUM
Ve en öok seni özledim ben.
Karşı komuşunun sokağa çıkacağı zaman beklemeni.
Her teyzeyi annen gibi sevmeni.
Sanki ayıpmış gibi kimselere söylememeni.
Ve o bisikleti ilk gördüğünde koşuşunu.
Yağmurlu bir günde annenin elinden yediğin ekmeği.
Islanan sokaklarda bakıp duygulanmanı.
Yaz akşamlarında oturduğun kaldırımı.
Seni bir kez daha görmek istedim...
hiç konuşmadan..

kısa pantolonlu siyah beyaz halini...
bir lokma boyunu...
diz çöküp yere sımsıkı...
ama çok sıkı sarılmak sana ..
göz yaşlarımı omuzlarına bırakıp gitmek istiyorum
şimdi sana kim olduğunu söylemeden..
arkama bakmadan ağladığımı sana göstermeden
seni çok özledim ama çook özledim çocukluğum!!

BİR MEKTUP
Bu mektubu sana cok uzaklardan yazıyorum birtanem. Kimbilir bu kaçıncı cesaretlenişim, kimbilir bu kaçıncı mektup... Her biri senin için yazıldı, her biri seni anlattı, ancak hiç birini de gönderecek cesareti bulamadım kendimde, ve hepsi her defasında atese atıldı. Kendine kurduğun hayatı zedelemekten korktum hep, fakat bu kez, ve belkide en son kez hasta yatağımdan sana bu satırları yazıyorum... İçimde biriken en son duygular, satırlara döktüğüm en son sözler bunlar, ve yine her mektubumdaki gibi değişen hiç bir şey yok. Yalnızca her geçen gün en son umut damlacıklarımı yitiriyor, hem yaşamaktan, hemde senden gitgide uzaklaşıyorum. Biliyorsun, sen yokken yaşamıyordum zaten, ama "yaşamak" demekle, "seni sensiz yaşamayı" kastediyorum, artık bu da olmayacak...Zaten en iyisi de bu belki, çünkü sensizliğin verdiği acıyı çekmekten yoruldum artık...Sensiz yılların verdiği dört duvar arasındaki yalnızlık, çaresizlik yaşamı çileye dönüstürüyor yavaş yavaş... Biliyormusun gözümün nuru, senden sonraki hiç bir günü günden saymadım ben... Yüzümdeki sahte tebessümlerin altında hep o giderken bıraktığın burukluğun izleri vardı, gözlerimdeyse hala tek bir damla gözyaşı saklı... Ya içim? İçim hala alev alev yanıyor, taze değil, epeski bir yangın bu, ama hala o an ki gibi büyük. Hiç kimse, hiç bir şey söndüremedi bu yangını... Kalbimdeki yerin ise hiç dolmadı inanırmısın? Hayalin gözümün önünden hiç kaybolmadı, ne yana baktıysam hep seni gördüm. Hep seninle kapadım gözlerimi, hep seninle açtım....Yoktun, ama aslında her yerde sen vardın. Satırlarımda, sigaramın dumanında, karışımda, aklımda, içimde, her bir yanda, her tarafta sen vardın adeta. Hiç yalnız değildim ki ben aslında... Senden kalan acı tatlı hatırlarla yetindim ben, hiç bir zaman geri dönesin diye nefsime uymadım. Eğer mutlu edecektiyse seni bir başka insanla bir başka şehirde yaşamak, gitmeliydin... Geri dönmemeliydin, olduğun yerde kalmalıydın, alışmalıydım bu sürprize... Kendime yeni bir hayat kurmalı, unutmalıydım seni...ama olmadı. Ne seni unutabildim, ne de yeni bir hayat kurabildim kendime. Hala bıraktığın gibiyim, yıllar beni değiştiremedi. Beceremedim birtürlü bir vefasız olmayı... Bu şehir de senden sonra bütün güzelliğini yitirdi biliyormusun? Ne denizdeki o eski mavilik, ne yıldızlardaki parıltı, ne güneşteki aydınlık, ne de aydaki gizem kaldı. Hepsini aldın götürdün sanki! Ya da , ya da ben hiç birini göremez oldum... Ne bir beklentim kaldı, ne bir ümidim, ne bir sevinç, ne de anlamı hayatın. İçimde sadece, ama sadece SEN kaldın...gerisi hep boş, hep yalan. Nasılda bukadar yüceltmişim seni ufacık yüreğimde, hiçbir yere sığdıramamışım...Hayalini her gece yorgun rüyalara taşıdım, gün ışığı bir kez olsun silemedi ismini...Diyorum ya, dolu dolu, hep seninle yaşadım senden sonraki yılları... Keşke gelişinle zuhur etmeseydin beni, sevdirmeseydin keşke kendini böylesine, ya da keşke ben bir kalpsizin teki olsaydım da sevmeseydim seni...Belki böyle bedbaht olmazdım. Yinede bu keşkelere rağmen seni bana verdigi icin Allah'a şükrediyorum...Çünkü bütün bu acılara, bütün bu çektiklerime rağmen şuana kadar ayakta kalmamı sağladı. Sabretmesini, şükretmesini, isyan etmemesini, sevmesini, insanın içinde bir sevgi olduktan sonra, yalnız da yaşayabileceğini öğretti. Ve en önemlisi; bana SEN'i sevdirdi...Yanımda olmasanda, sevgimin karşılığını göremediysemde, çıkarsızca sevmesini öğretti... Suan inanırmısın, ne yazdığımı bile bilmiyorum. Hepsi yüreğimden dökülen son sözler. Ve bu kez bu mektubu sana göndermeye söz verdim kendi kendime. Yıllardır söyleyemediklerimi artık söyledim sonunda, ve bu kez bu mektubu ateşe atmayacağım...Allah izin verirde tamamlayabilirsem. Nefes almamda gitgide güçleşiyor, öyle yoruldum ki birtanem, şu an tek dileğim bu mektubu tamamlayabilmek. Ne kadar sevildiğini bilmeni istiyorum çünkü. Ama karşılığında hiç bir şey beklemiyorum senden, sadece, ama sadece hatırlanmak, hepsi bu. Sana getirdiğin güzellikler için teşekkür ediyor, götürdüklerini ise saymıyorum ela gözlüm...İnanki sana kırgın değilim, hala şükrediyorum seninle gelen her seye, çünkü SENSİZLİK bana öğrenmem gereken çok şey öğretti... Birtanem, bana bir söz vermeni istiyorum, bu senden ilk ve son isteğim. Çok görme olurmu? Bu satırları okurken bırak ağlamayı, gözlerinin dolmasını bile istemiyorum, buna asla izin verme. Kurduğun yuvaya yansıtma içinden geçenleri, sanki bir hikayeymiş gibi okuyup unut bunlari...Mutluluğunuzu bozmaya asla razı olamam. Sana şimdiye kadar etmediğim gibi bundan sonra da sitem etmeyeceğim tutkum, dualarım hep seninle... Sevdiğin insana eşi bulunmaz bir mutluluk verdin, bundan güzel ne olabilir ki? Gurur duyuyorum seninle birtanem, ailene mutluluk sunmaya devam et olurmu? Sana yakışanı yap daima, içindeki güzelliği etrafına yansıt... Bu mektubu aldığında ben belki hayatta olmayacağım. Senden isteğim mezarıma gelip bir gül bırakıp gitmen değil, beni arasıra da olsa hatırlaman, unutmaman, benim için dua etmendir... İşte bana ancak o zaman daha önce hiç tatmadığım güzellikleri vermiş olursun... Beni hatırladığını uzaklarda olsamda hissedecek, rahat uyuyacağım... Allah katında ne kadar mutluluk, ne kadar güzellik varsa, hepsi senin olsun, çünkü sen her şeye fazlasıyla layıksın... Yüzün daima gerçekci gülsün tutkum. Dualarım hep seninle... Allah'a emanet ol NURTANESİ... Ve son bir kez daha: Seni.........." 

TUTTUĞUM HER DİLEKTE SEN VARSIN
Sensiz bir gecenin daha geçmesine dayanabilirmiyim bilmiyorum...
birine aşık olmak neden bu kadar zor sen yanımda olmadığın halde...
benim değilsin ve belkide hiçbir zaman benim olmayacaksın...
sensizlik bir ok gibi saplanıyor o sensiz geçen gecelerde...
tam vazgeçtim diyorum ama her seferinde sen çıkıyorsun karşıma...
bazen kalbimden çıkarıp atmak geliyor içimden sensizliği..
yapamıyorum;elim elim yetişmiyor...
kimi zamansa uzanıp tutuvermek istiyorum,
sıcaklığını hiç hissetmeden o ellerinee...
uzanamıyorum belki bir soluk kadar yakınsın bana;
ama biliyorum ki varlığın bir o kadar uzak beynim unutup başka limanlara demir atmak istesede;

kalbim bekle diyor..gidemiyorum...
bazen unutmalıyım diye yazmak istiyorun kağıda;
benliğime öyle bir kızmışımki seni; silmek istiyorum ama...
silemiyorum..
gözyaşlarımın içinde sakladığım sevdiğim!!!
kaybetmek istemiyorum seni ama...tutamıyorum..ağlıyorum...
ne yazık;attığım her adımda,tuttuğum her dilekte sen varsı.....
bırak deselerde gerçekleşmeyecek hayalleri...
ben sende kaldım..unutamıyorum...
bırakamıyorum seni...>>

VE SONRA YİNE
Biliyorum sensizlik üzecek beni..Yine tüketecek sabrımı,direnişimi kıracak....İsyanlara sürükleyecek suskun dilimi..Biliyorum ellerin dokunmayacak yüreğimin sızısına...Gecelere sığmayan satırlar dokuyacak mavi kapaklı deftrime,tek sırdaşım kurşun kalemim.. Ama yine de senin Sevgin Geri döndürecek beni ötenazi terminallerinde başlanılan yolculuklardan...Bin bir umutla tekrar sebi bekleyecek içimdeki sessiz acı.Belki görünüp kaybolcaksın duvarlar ardından belki de hiç gelmeyeceksin seni beklediğimi bile bile.... .....

VE SONRA YİNE.....

Biliyorum beklemek yoracak beni...Umutsuzlujk kaplayacak fikrimi..Yokluğun yolları karartacak..Gözlerim kızarmış ve yanıyor olacak sabah uyandığımda.. Ama yine sana adanacak uykularım,uykusuzluklarım...Yaşamak ağrısı hafifleyecek belki bir sözünle, bir gülüşünle...Belki pencereme dolunay vuracak gecenin ortasında, gönlümdeki boşluğu seninle dolduracak.. Belki de ertesi gece başka bir odayı aydınlatacak gözlerinn... .....

VE SONRA YİNE.....

Biliyorum bu belirsiz bekleyiş incitecek sevmelerden kaçarken sana vurulan kalbimi..İkimize dair gerçekleşmeyeceğini bildiğim hayallere sarılıp uyumaya çalışacağım ben..Gelmeyeceğini bilmek kan ağlatcak yüreğimi.Ama yine de günlerce gözüm takılacak telefona,gelen her aramayı senden sanacak altıncı,yedinci,sekizinci....Onuncu....on altıncı..elli altıncı ve hatta 106.hissim..Belki hepsi boşa çıkacak ve sonra vakti gelecek Platonculuk oynamaktan vazgeçmenin..Vakti gelecek; bir kış günü tenime düşen, bu kızıl güneş yanığı efsaneden gitmenin... Gitmek gerekecek..Yine kaçmak gerekecek içinde"aşk"geçen her cümleden...Hatta bazen kendimden uzaklaşmak gerekecek...Yoksa hep üzecek sevmeler,gözlerimdeki masum gün batımlarını. .......

VE SONRA YİNEE....

    



 

 AŞK SEMBOLLERİ  
Aşk garip bir oyun. Ayrıca garip olan sadece aşkın kendisi değil, aynı zamanda aşkın sembolleri de oldukça farklı. Gelin aşkın sembollerine birlikte bir göz atalım...

                                                                                


Sevdiğiniz Uğruna Neler Yapabilirsiniz...

Genç bir çocuk sevgilisini motorunun arkasına almış hızla yolalıyordu..

Birden genç kız :
Sevgilim çok hızlı gidiyorsun biraz yavaşla.. die seslendi...
Ama cevap alamadı genç çocuktan..
Bir daha aynısını tekrarladı... Bu sefer cevap gelmişti..

-Bi şartla yavaşlarım.. Önce beni sevdiğini söliceksin..
Sonra da başımdaki kaskı çıkarıp kendi başına takıcaksın..
Kız çocuğun dediklerini yapmıştı...

Ertesi gün gazetelerde bir başlık :
Ölüm Ayırdı ...

Haberin içeriği şöyleydi:
Aşırı hız yüzünden kontrolden çıkan motorun sahibi hayatını kaybederken
arkasında oturan kızarkadaşı kazayı hafif sıyrıklarla atlattı...

Ama gerçek öyle değildi...

Genç çocuk motorun frenlerinin boşaldığını anlamıştı..
Ama kızarkadaşına hiçbirşey belli etmemşti..
Son kez kendisini sevdiğini duymak istemişti ve sevdiğinin hayatı
uğruna kendi hayatını feda etmişti...

                                                                İŞTE GERCEK AŞKIN  ANLAMI BUYDU...!



DAHA DÜN YANIMDA KOLLARIMDAYDIN
BOYNUMA SARILIR ÖPER KOKLARDIN
SEVİYORUM DERKEN HEP ÖZLÜYORKEN
ŞİMDİ NEDEN BANA YABANCISIN SEN

SENİ UNUTMAYA ÖMRÜM YETERMİ
DÖN DESEM TERSİNE DÜNYA DÖNERMİ
GURURUM AŞKIMA ÖYLE DÜŞMANKİ
GERİ DÖN BENİ SEV GEL DİYEMEMKİ

BENİM KADERİMDE AYRILIKLAR VAR
KİME BAĞLANDIYSAM AYRILDI YOLLAR
SEVMEDİM KİMSEYİ BEN HİÇ BU KADAR
BENDEN AYRILMAYA YEMİNİN Mİ VAR?

                                                                                              

AĞLAMAZSAM
Bir sabah hıçkırıkla uyansan
Pencerelere koşup güneşi arasan
Umudun kenarını kemire kemire
Akşamı alsan odana
Beni ne kadar seversin kim bilir...
Sonbahar olsan, bütün kış sana ısınsam
Yağmur düştüğünde pencereme
Geldiğini anlayıp koşa koşa
Kısa kollu yüreğimle yollara koşsam
Döktüğün yaprakların kuruluğuna aldırmadan
Avuçlarıma alıp yüzüme sürsem
Gözyaşlarımla yaprakların ıslansa
Bu sonbahar gelsen
Gelsen de artık ağlamasam...

ASK NEDIR??

‘Aşk kalbin

göklere yükseldiği altın merdivendir.‘ Bilmem yeterli olurmu?
Aşkın ilk soluğu, mantığında son soluğudur. Bitmeyen bir şarkıdır aşk...Dudaklarda türkü, ruhu açan baharın gelişi gibi...Nasıl, nereden gelir bilinmez, öyle sessiz ve güçlü...
İnsan kalbindeki gerçek aşk dört nala giden bir attır. Ne dizgin anlar, ne ses dinler...
Aşk insanı kılıçsız zapteder ve ipsiz bağlar.
Aşkı anlatmak, suya mektup yazmaktan farksızdır.
Aşk işte, AŞK...

AŞKIN TÜRLERİ 

Platonik Aşk
Onu görmek bile sizi heyecanlandirirken, o sizin yaninizdan, geçip gider. Siz heyecandan sapir sapir titrerken, o isiyle mesgul olur. O sizin için hayatinizdaki en önemli kisiyken, siz onun için siradan birisinizdir. Hem asik hem de salak hissedersiniz kendinizi... Davranislarindan, konusmalarindan isaretler alip, umutlanir, bozulur, küsersiniz. Insanin bir kereligine bu duruma düsmesi, tecrübesizlikle yorumlanip, bagislanabilir. Ancak, bir kereden fazla basiniza geldiyse, oturup kendi hakkinizda düsünmenizde yarar var.